Saluton Aleksandro!

Vi tuŝas en via mesaĝo kelkajn interesajn aferojn, kiujn mi volonte konsideros.

La antidemokratio estas interesa sinteno. Oni plej facile povas havi kaj propagi ĝin en demokratio! En diktaturo aŭ totalitareca socio oni riskas trafi en karceron por ne-aprobitaj opinioj.

En jaro de elektoj, kaj ĉi tie en Svedio ni elektos la nacian, guberniajn kaj komunumajn parlamentojn, oni facile ekpensas pri la senso de demokratio, ĉu nun estas iu! Kaj mi kredas ke la demokratio havas avantaĝon antaŭ aliaj sistemoj, eĉ se ĝi ne estas la plej efika sistemo. Ĝia avantaĝo estas ke ĝi akceptas stultecon kaj tial agas kiel sekurigilo.

Partoprenado estas ofte bona kuracilo al totalitarismaj ideologioj. Historie ni povas vidi multajn ekzemplojn kie totalitarismaj partioj post la enkonduko de demokratio je la unuaj elektoj gajnas multajn voĉojn, sed en sekvaj elektoj ili perdas, ĉar estas multe pli facile maĉadi politikajn tezojn ol decidi pri plibonigo de la situacio por maljunuloj, pli bonaj transirejoj de stratoj aŭ aliaj necesaĵoj. Tio estas simple enua laboro, kaj niaj viglaj tezomaĉantoj ne plu povas ĝoji sed silentas, aŭ en aliaj kazoj ili vokadas kiel antaŭe, sed neniuj plu aŭskultas. Sufiĉas la tezoj al ili.

Dirinte tion, mi tamen riskas aserti ke planlingvo devus povi konduki al paco aŭ almenaŭ interkompreniĝo, nome se ekzistas volo ĉe la diversaj partioj, kaj ke tio kio mankas al ili estas komunikilo.

Interesulo povas ankaŭ cerbumi pri la fakto ke konflikto povas esti "helpata" flanke de grupoj kiuj havas intereson pri tio ke ĝi kontinuu.

Por nur mencii unu interna milito. La usonanoj en sia interna milito bonege komprenis unu la alian, kio ne signifis ke la milito estis tre senkompata historio.

Tamen, en ĉiuj konfliktoj estas avantaĝo se oni povas starti dialogon, kaj klare ĉiuj devas partopreni en tiu dialogado.

Amike

Kjell R